Direct taalgebruik, erg onduidelijk

Direct taalgebruik, het is helemaal in. Politici krijgen er prijzen voor, op straat sloven we ons uit om onze mening over onze medemens vooral direct te verwoorden. Direct is duidelijk, vinden veel mensen. En wie tegen de botheid is waarmee dat gepaard gaat, die praat met meel in de mond. Of niet?

Een klein voorbeeld:
Ik liep door een winkel. In een van de paden stond een vrouw met een kinderwagen met baby. In het stukje pad dat nog vrij was stond haar iets oudere dochter geïnteresseerd naar de schappen te kijken.
De vrouw zag dat ik er niet langs kon. Nog voor ik iets kon zeggen draaide ze zich naar haar dochter en zei: 'Hé, schuif eens een eind op met je dikke reet.'

Waar het me even niet om gaat is of dit aardig is of niet. En of ze niet beter zelf aan de kant had kunnen gaan. Wat ik me afvroeg: hoe duidelijk is dat directe taalgebruik nu?
Als ik even in het hoofd van dat kind kruip komen er vooral heel veel vragen in mij op. Waarom moet ik een eind opschuiven? Waarheen? Hoe ver? En vooral: vindt mama nu echt dat ik een dikke reet heb? Niet echt het soort denkprocessen dat snel tot effectieve actie leidt.

Waarom niet gewoon: 'Sanne, kom eens bij mama, dan kan die meneer erlangs.'
Heel vriendelijk, heel duidelijk, heel effectief.

Hard werken aan nieuwe producten

Al een tijdje worstelde ik ermee hoe ik mijn diensten verkocht kon krijgen. Ik was absoluut overtuigd van mijn kwaliteiten, en mijn klanten waren tevreden. Maar training en coaching lijkt soms iets heel ongrijpbaars, en om daar een helder en concreet verhaal bij te hebben dat mensen duidelijk maakt wat het hen kan opleveren, dat valt niet mee. En dat merk je in het aantal nieuwe klanten.
De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het creëren van concrete producten, die een concrete doelgroep echt helpen bij de concrete vragen waar ze mee zitten.
Het is keihard werken, en heel spannend om te kijken wat eruit gaat komen. Ik verwacht begin maart 'live' te gaan.

Over de maakbaarheid van het geluk

Voor sommigen een opluchting, voor anderen misschien een tegenvaller (dat halfvolle glas, weet je). Er schijnt research te zijn gedaan naar de mate waarin we ons eigen geluk kunnen beïnvloeden. Wat blijkt?
50% van ons vermogen tot geluk is genetisch bepaald.
10% ligt in de omstandigheden.
40% is het gevolg van onze bewuste acties.

Veertig procent (plus nog een paar procent invloed op de omstandigheden) als we uit onze luie 'het-zit-in-mijn-genen-ik-ben-nu-eenmaal-zo' stoel komen. Ik doe het ervoor!

En dan te bedenken dat er nog veel meer is om naar te streven dan geluksgevoel. Toewijding, zingeving, groei, kunst, ik noem er maar een paar.

Wat belangrijk is

... en met alle liefde voor het trainers- en coachvak, alle passie voor de resultaten die ik neer wil zetten, andere mensen helpen het verschil te leren maken, met alle belangrijke beslissingen en acties die dit jaar nodig zijn ..., is er dan toch zo'n gebeurtenis waardoor je alles, zonder er over na te hoeven denken, even stilzet. Toen mijn schoonvader anderhalve week geleden overleed, en we alleen nog maar bezig waren met er voor elkaar en onszelf te zijn, en hem een waardig afscheid te geven.
Prioriteiten gaan verder dan alleen het werk, daar werd ik me de afgelopen dagen weer even bewust van.

Helden

In mijn oktober-nieuwsbrief van vorig jaar (zie hier om die te lezen) had ik het over mensen die zich niet door belemmeringen laten leiden, maar gewoon gaan doen wat ze belangrijk vinden. Een kleurenblinde snooker-biljarter, een admiraal met zeeziekte. Ik zag laatst nog een waanzinnig inspirerend voorbeeld.
Hij heet Thomas Quasthoff en hij is een van de geweldigste klassieke zangers van dit moment. Hij is ook geboren met zware handicaps als gevolg van het medicijn Softenon. Hij is een meter twintig lang en heeft nauwelijks ontwikkelde armen, wat de muziekopleiding ooit reden vond om hem te weigeren: ze wilden dat hun leerlingen ook piano konden spelen.
Nu is hij wereldberoemd. Als je hem dit lied uit Schubert's Winterreise hoort zingen snap je wel waarom.
En alsof dat nog niet genoeg is, is hij de laatste jaren zeer overtuigend jazz-improvisaties aan het zingen (schrik niet, het geluid staat wat harder). Dit geestige clipje met Bobby McFerrin is ook zeer de moeite waard.
Hartverwarmend!

'Als herboren'

Het nieuwe jaar is voor mij in ieder geval met veel goede energie begonnen. Terwijl die energie er eind vorig jaar niet echt was. Wat heb ik dan gedaan? Heb ik me laten inspireren door een goedgebekte motivational speaker? Of gebrainstormd en een prachtige visie ontwikkeld? Heb ik misschien in de week tussen Kerst en Oudjaar een rebirthing-sessie gehad? :-)
Ik zal u vertellen wat ik heb gedaan.
Niets.
Helemaal niets. Geen familiebijeenkomsten met Kerst, Oud-en-Nieuw met zijn tweeën op de bank. Een absoluut minimum aan internet. Het werk even volledig vergeten. Geen zakelijke mail verstuurd of beantwoord. LinkedIn niet aangeraakt.
Het was heerlijk. Ik snapte opeens weer waarom mensen af en toe in retraite gaan, of zich in een klooster opsluiten. Weg van de vermoeiende, keuzebelemmerende informatie-tsunami.
Moet ik vaker doen!

Kerstgedachten

Marcel Fuchs, training en coaching gaat Kerst en Oud en Nieuw vieren.

Ik ben er trots op dat ik er in dit jaar echt voor gekozen heb om mijn eigen verhaal te gaan brengen. Dat ik merk dat dit verhaal van een vaag idee steeds duidelijker is geworden en dat het mensen aanspreekt.

Ik ben enorm dankbaar voor alle reacties, de morele steun, de gezelligheid, de complimenten, de kritische geluiden, het meedenken, van vrienden, klanten, relaties.

En ik ben heel benieuwd naar de ervaringen van anderen in 2010.
Waar ben jij trots op, of dankbaar voor?
Waar geloof jij echt in?

Ik wens iedereen mooie feestdagen en een fijn 2011.