Golven en gezond verstand

Af en toe van afstand naar dingen kijken kan heel grappig zijn.

Soms denken we dat de wereld alleen maar uit vooruitgang bestaat. Dat alles wat nieuw is ook echt nieuw is, en innovatief en superbelangrijk.

Als we van afstand kijken zien we vaak dat wat een grote stijgende lijn lijkt, in feite deel is van een golvend op- en neerpatroon.

In de jaren negentig had iedereen het over 'core business'. Alles wat daar niet toe behoorde moest ge-outsourced, ofwel uitbesteed worden. Inmiddels weten we wat beter wat de nadelen van al dat uitbesteden is. Valt het woord 'core business' opeens een stuk minder. En is in-sourcen opeens weer een acceptabele optie geworden. Benieuwd hoe dat over tien jaar zal zijn.

Het meest opvallende voorbeeld van dergelijke golfpatronen vind ik wel de mode. De hopeloos on-coole corduroy broeken die ik (met het schaamrood op de kaken) mezelf op foto's uit de jaren 80 zie dragen zijn al weer een keer 'in' geweest. En het laatste wat me deze zomer opviel was dat de zonnebrilmodellen die mijn moeder zo'n dertig jaar geleden droeg inmiddels weer het toppunt van hippe chic zijn.

Het is altijd goed om de markt en de trends van het moment te kennen wanneer je als bedrijf iets opbouwt. Maar als je iets langdurigs wilt neerzetten is gezond verstand en een beetje op afstand kijken minstens net zo belangrijk.

Zicht op je bedrijf

Toen ik jaren geleden begon als ondernemer was dat best even zoeken. Ik deed veel kennis op, over administratie, belastingen, businessplannen en zo, maar het was lastig om die ook om te zetten in concrete stappen die me verder hielpen.

Een moment dat ik me uit die begintijd vooral herinner was toen een vriend me op een dag in de zomer vroeg: 'Hoe gaat het eigenlijk met je bedrijf?'

Mijn eerste reactie was om 'prima' te zeggen, want ik was een happy starter en blij om voor mezelf bezig te zijn.

Maar deze vriend was er een van het prettige soort waarvan je weet dat hij geen genoegen neemt met een net iets te enthousiast 'prima'. Dus dacht ik na. Over dat ik nu, halverwege het jaar, geen idee had of ik met mijn omzet op koers zat. Of ik wel de juiste wegen naar klanten bewandelde, niet alleen voor volgende week, maar ook voor volgend jaar.

En ik gaf het meest eerlijke antwoord dat in me opkwam: 'Ik heb geen flauw idee'. Ik ging zoeken naar de meest effectieve manier om dat wel te weten. En achteraf gezien was dat voor mij de start van serieus bezig gaan met ondernemen in plaats van het allemaal op me af laten komen.


Iedere ondernemer heeft het nodig om af en toe een goede vraag te krijgen, daarover na te denken, en dan aan de hand van net die goede tip een stap te zetten. Daarom verzorg ik op 27 oktober samen met Guido Makor in Rotterdam een Young Business Startup.
Om ondernemers die nu net beginnen die praktische steun te geven waar ik zelf best lang naar heb gezocht.

Wereldbeeld

Soms kom je verhalen tegen die je niet zo snel meer loslaten.

Op de laatste dag van haar leven was Bano Rashid snipverkouden en koortsig. Ze praatte voor de camera over de rommel in de tent waar ze met haar jongere zus sliep, en haar zus vertelde later hoe trots ze was geweest dat ze haar laarzen had kunnen lenen aan een bezoekster die ze erg bewonderde. Bano had bijna geen stem meer, ze klonk als een schorre kraai. Ze straalde.

Bano's verkoudheid en koorts hadden haar redding kunnen zijn. Ze was eigenlijk te ziek om op de plek te zijn waar ze stierf. Maar ze wilde graag mee, en haar zus had haar opgepept, met warme thee en andere aandoenlijke dingen. Het lijkt me verschrikkelijk als je zo, zonder enige schuld, een rol hebt gespeeld in de gebeurtenissen die je zus fataal werden.

Bano Rashid was een van de 69 mensen die werden doodgeschoten op Utoya, slachtoffer van een wereldbeeld dat het verwoesten van iets waar je angst en boosheid bij voelt belangrijker vindt dan iets met liefde en enthousiasme op te bouwen.

Monkey business

Een wereldberoemd experiment over observeren.
Als je het nog niet kent: kijken! Als je het al wel kent: blijven kijken!

Oude liefde

Ik heb deze zomer mijn ITIL versie 3 Foundation gehaald.
Nou en, zullen mensen van buiten de ICT misschien zeggen. Maar voor mij is het een bijzonder moment. Jaren heb ik binnen de ICT gewerkt en veel trainingen in de oude ITIL versie 1 en 2 gegeven (voor niet ICT-ers: ITIL is een soort bedrijfskunde voor ICT-organisaties).

Toen ik voor mezelf begon en later het Verschilmakersprogramma opzette raakte die ICT-connectie wat op de achtergrond. Nu is hij weer terug.
Daar zit ook een praktische, economische reden achter. Maar minstens zo belangrijk is dat ik bij het opzetten van het Verschilmakersprogramma tot de ontdekking kwam dat de principes hierin heel erg van toepassing zijn op de wereld van ICT-dienstverlening. Dat besef leidde eerst tot een artikel ("Voorbij ITIL - waarom de hemel van servicemanagement ver weg blijft") in het tijdschrift IT-Infra. En de research voor dat artikel leidde weer tot het besluit om het examen te doen. Met succes!

Het is een beetje als thuiskomen bij je familie na een lange reis. Onwennig. Spannend. En ook leuk en vertrouwd.

Snelheid en stilte

De twee meest van elkaar verschillende Zomergasten-afleveringen ooit, in twee opeenvolgende weken geprogrammeerd.
Lilian Goncalves, de bedachtzame. Erik van Lieshout, de wervelwind. Stilte en snelheid.

Sommigen vonden de aflevering met Goncalves te traag, of hadden gehoopt dat Jelle Brandt Corstius verder door had gevraagd. Maar ik heb genoten van de stiltes, de onuitgesproken verhalen achter de ogen van een bijzondere vrouw, de soms bijna verlegen-flirterige chemie tussen die twee mensen.
Wat nou precies die verschillende omstandigheden waren waardoor in Zuid-Afrika een waarheidscommissie wel opportuun was en in Suriname niet - die vraag had ik wel gesteld willen zien. Maar soms getuigt het niet stellen van een vraag van respect voor zowel de geïnterviewde als voor de loop van het gesprek.

Erik van Lieshout had heel interessante dingen te zeggen over het creatieve proces. Over de rol van eenzaamheid daarin, over wanneer een kunstwerk af is ("wanneer je het eerst drie keer de nek hebt omgedraaid"). De snelheid was veel meer die van de huidige tijd. Met alle onafgemaakte gedachten en hak-op-de-tak-bewegingen die daarbij horen. Net als waarschijnlijk zijn eigen creatieve proces.
En ik merkte dat ik het niet volhield. De snelheid en de chaos. En dat het me ging storen dat interessante gedachten steeds bleven steken in "ja, zo dus".

Ik dacht eerst: het zal de leeftijd wel zijn. Ik schakelde over naar een stukje Lilian Goncalves dat ik nog op de harde schijf had staan. En ik realiseerde me dat die stiltes mij juist heel erg helpen. Om contact te maken met de wereld om mij heen en mijn eigen gedachten.

Zo heeft iedereen zijn eigen proces. Ik denk niet dat dat erg veel met leeftijd te maken heeft. Ik ben per slot pas 44. ;)

Le déjeuner sur l'herbe (anno 2011)

Een van de leukste redenen om in augustus niet op vakantie te zijn is de Dag van de Romantische Muziek in het Euromastpark in Rotterdam.

Niet alleen vanwege de muziek (complete koren die onder de bomen staan te zingen, concertvleugels op kleine podia in het gras). Maar vooral ook omdat Rotterdam zich hier, in tegenstelling tot zijn imago van werkmansoverhemden met opgerolde mouwen, uitleeft in excentrieke uitdossingen van anno 1900. Strooien hoeden, hoepelrokken, tropenhelmen, een compleet grenadiersuniform - op deze dag kan het allemaal niet creatief genoeg. En ook nog picknicken met (toch nog) mooi weer.

Afgelopen zondag genoten. Volgend jaar weer!